Ostatnia wnuczka Aleksandra II

Księżniczka Irina Palej urodziła się 21 grudnia 1903 roku w Paryżu. Była pierwszą córką i drugim z trójki dzieci Wielkiego Księcia Pawła Aleksandrowicza i jego drugiej żony księżnej Olgi Palej. Miała dwójkę rodzeństwa: dwa lata młodszą siostrę Natalię i siedem lat starszego brata Włodzimierza. Od strony ojca miała: brata Dymitra i siostrę Marię, od strony matki: dwie siostry Olgę i Mariannę oraz brata Aleksandra.

Szczęśliwe dzieciństwo:

Mieszkała razem z rodzicami i rodzeństwem w podparyskim pałacu kupionym od księżniczki Zinaidy Jusupowej. Mimo kary wygnania jaką wymierzył Cesarz ojcu księżniczki za małżeństwo z Olgą, która była dla Romanowych nierówna stanem (nie pochodziła z żadnego z panujących rodów), rodzina wiodła szczęśliwe życie przepełnione luksusami. Irina miała bliskie kontakty z obojgiem rodziców, jadali wspólne posiłki, a Wielki Książę czytał dzieciom bajki na dobranoc. Była ulubienicą swojego brata Włodzimierza. Każde wakacje spędzała z rodziną w Barritz, nadmorskiej posiadłości.

Powrót do ojczyzny:

W 1912 roku Mikołaj II przebaczył ojcu Iriny i w ciągu dwóch lat rodzina zamieszkała w Rosji, w Carskim Siole. Tu szczęście jednak nie trwało długo, rozpoczęła się wojna, a następnie rewolucja. Mimo rozruchów rodzina postanowiła pozostać w Rosji. Sytuacja majątkowa jednak ciągle pogarszała się, wkrótce Irina i jej najbliżsi opuścili pałac i przenieśli się na daczę Wielkiego Księcia Borysa Władimirowicza. Irina wraz z rodziną znalazła się w areszcie domowym. Później wspominała, jak ojciec chodził z nią i z jej dwa lata młodszą siostrą – Natalią po ogrodzie i tłumaczył im, co to jest małżeństwo. W maju 1918 roku aresztowano brata Iriny księcia Włodzimierza, a dwa miesiące później schorowanego ojca. Nigdy więcej ich już nie zobaczyła …. Matka zostawiła Irinę i jej o dwa lata młodszą siostrę pod opieką guwernantki w daczy Wielkiego Księcia Borysa, gdzie mieszkały do października 1918 roku. Następnie zamieszkały w Piotrogrodzie.

Ucieczka z Rosji:

Księżna Palej postanowiła zorganizować ucieczkę dwóm najmłodszym córkom. Najpierw Irina i Natalia jechały tramwajem do miasta Ochta, następnie cztery godziny spędziły w bydlęcym wagonie, po czym dalej podróżowały saniami ciągniętymi przez konie. Przez trzy dni szły pieszo do fińskiej granicy, a w tej ciężkiej podróży pomagali im żołnierze. W sanatorium w Ranha miały czekać na rodziców. Matka przyjechała po miesiącu, ojca nigdy więcej nie zobaczyły. W 1920 roku Irina z siostrą i matką przebywała w Szwecji, po czym wyemigrowała z rodziną do Francji i zamieszkała w Paryżu. Księżna Palej obie córki wysłała do szkoły z internatem w Szwajcarii.

Życie na emigracji:

Mimo młodego wieku i niezwykłej urody księżniczka Irina była nieszczęśliwa. Duży wpływ na nią bowiem wywarło zabójstwo ojca i ukochanego brata i trudna ucieczka z Rosji. Od kiedy znalazła się na emigracji nie zapomniała o ojczyźnie i bliskich zabranych jej przez rewolucję. Każdą wolną chwilę spędzała tak, aby zachować pamięć o nich. W 1925 roku otworzyła szkołę dla dziewcząt pod Paryżem. Program szkoły opierał się na doświadczeniach rosyjskich instytutów dla szlachetnie urodzonych panien. W ten sposób księżniczka chciała oddać hołd swojemu ojcu. W następnym roku zorganizowała wieczorek poetycki, gdzie czytała wiersze zamordowanego brata – księcia Włodzimierza. Pod jej patronatem w Paryżu, w latach trzydziestych, odbywały się imprezy charytatywne. W 1937 roku wstąpiła do Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego za granicą.

Dwie miłości księżniczki:

31 marca 1923 roku w soborze świętego Aleksandra Newskiego w Paryżu poślubiła Księcia Fiodora Aleksandrowicza. Para doczekała się jednego syna – Michała urodzonego rok po ślubie. Wychowaniem syna Irina zajęła się osobiście, mimo iż według tradycji powinien to robić ojciec. Od 1930 roku małżonkowie mieszkali osobno. Mimo tego do końca życia księcia, Irina utrzymywała z nim przyjacielskie stosunki. Wkrótce po separacji poznała hrabiego Huberta de Monbrison, któremu urodziła córkę Irinę w 1934 roku. Rozwód z mężem uzyskała w 1936 roku, za hrabiego de Monbrison wyszła za mąż dopiero w 1950 roku.

Ostatnie lata:

W ostatnich latach życia księżniczka Irina cierpiała na głuchotę. Do końca był z nią jej syn – Michał. Zmarła 15 listopada 1990 roku w Paryżu w wieku prawie 87 lat, była ostatnią żyjącą wnuczką Aleksandra II.

Fotografie z rodziną: 

z ojcem Wielkim Księciem Pawłem

z siostrą Natalią

z ukochanym bratem Włodzimierzem i siostrą Natalią

ostatnie zdjęcie z ojcem

z mężem Księciem Fiodorem 

z synem Michałem

z przyrodnim bratem Dymitrem

z drugim mężem hrabią Hubertem de Monbrison

Opublikowano Aleksander II (1855-1881), Koniec dynastii, Mikołaj II (1894-1917), Rosyjska Arystokracja | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , | Skomentuj